Op 13 september 2012 rond 17.00 uur kwamen twee artsen binnen. “We hebben heel slecht nieuws”, waren de eerste woorden van hun boodschap. “We zien veel uitzaaiingen in wervels en ribben en de kans dat je dit overleeft is heel klein.” De wereld waar we zo van houden stond in één klap stil. Joan had kanker. De prognose voor dat moment was: wellicht enkele maanden…

Door: Priscilla van Lierop 

Huilend zaten we enkele uren later op het ziekenhuisbed. Dit klopte zó níet bij wat we voelen dat we te doen hebben in deze wereld. De missie die we beiden al lange tijd diep van binnen ervaren en meer en meer vorm begonnen te geven door middel van het gratis te downloaden boek wat we geschreven hebben, Wij weten het niet meer, geschreven in april 2012… Joan was toen al ziek zonder dat we het wisten. Een boek dat gaat over de noodzaak van compassie, tolerantie, liefde, heling en verbinding in onze huidige wereld waarin vele crisissen, klein en groot, gaande zijn. Een missie die we meer en meer vorm begonnen te geven binnen het Interspiritueel Seminarie, opgericht naar voorbeeld van het One Spirit Interfaith Seminary (OSIS) in New York, nadat Joan in 2009 daar afgestudeerd was als eerste Nederlandse Interfaith voorganger. We hadden ondertussen een plek in Nederland gecreëerd met studenten waarin compassie, tolerantie, liefde, heling en verbinding werkelijk vorm konden krijgen, zodat iedere student op zijn of haar eigen wijze dit weer verder kon dragen de wereld in. En nu dit… wat was hier de vraag en wat zou ons antwoord gaan zijn?

Twee dagen later vroeg ik aan Joan: Wat wil je dat er gebeurt met het Interspiritueel Seminarie, ons boek en onze missie als jij er misschien niet meer bent? Jij stond aan de start van dit gebeuren toen je afstudeerde in New York. Het antwoord was er direct en helder: “Mijn ziel heeft mij hier gebracht, alles wat ik tot nu toe heb gedaan zijn puzzelstukken geweest in de reis van mijn ziel. Ook als ik er niet meer ben wil ik dat het gedachtegoed verder gaat, dat er verder gebouwd wordt aan heling voor de wereld, ook al heel ik zelf lichamelijk niet meer”. De stilte die volgde zei alles en ik wist wat ik te doen had. Dat is ook de reden van de oproep hier op Bruggenbouwers.

Drie dagen later kwam de uiteindelijke diagnose. Multiple myeloom; kwaadaardige woekering van plasmacellen in het beenmerg. Te behandelen met chemo en een stamceltransplantatie, prognose 5-15 jaar. Ondertussen is de eerste chemokuur gestart en ligt Joan sinds 3 weken plat in bed in het ziekenhuis. Haar rugwervels zijn in die mate aangetast dat de artsen bang zijn voor een dwarslaesie als ze gaat staan. Fysiek betekent het dus een zeer intensieve periode waarbij ze langere tijd in het ziekenhuis zal moeten zijn om te helen en daarna verder te herstellen. Mentaal gaat het op en af maar over het algemeen redt ze het erg goed en geeft ze zich over aan de periode van in bed liggen, behandeling en wachten.

Spiritueel is er een diep proces gaande. Joan geeft al jaren aan dat ze mystieke ervaringen heeft, zich een mysticus voelt. Juist deze ziekte brengt haar naar een zeer diep bewustzijn in zichzelf. Achteraf is ze jaren bezig geweest met voorbereidend werk door middel van therapie, coaching, trainingen en opleidingen. Nu was het moment daar, om met al die bouwstenen, met dat diepe vertrouwen als rups de cocon in te gaan, de donkere nacht van de ziel binnen te gaan. Haar lichaam bracht haar hier, haar spirit is er klaar voor. Op dit moment  beleeft ze stap voor stap de diepe, soms pijnlijke, soms angstige en tegelijkertijd ook zo helende transformatie tot vlinder. Hoelang ze hierna als vlinder op deze aarde zal vliegen weet op dit moment niemand, maar dat er een mysterie gaande is kan ik als getuige, en met mij vele anderen die haar in deze fase ontmoeten, alleen maar bevestigen. Wat het mysterie precies is weten we niet, we kunnen ons alleen overgeven aan dat wat we hierin te doen hebben, wat we in het hier en nu ervaren, wat er in het hier en nu is. Onze missie blijft ongewijzigd en is alleen maar sterker geworden. Dit proces gaat niet alleen over de heling van Joan, maar over eenieder die met ons verbonden is – familie, vrienden, collega’s, mensen die we nog gaan ontmoeten, mensen over de hele wereld die zich met ons in gedachten en op zielsniveau verbonden voelen. Eenieder wordt op dit moment aangeraakt door dat wat zich op vele verschillende niveaus aan het voltrekken is.

De wens van Joan en van haar ziel is sterker dan ooit. Het Interspiritueel Seminarie, de verbinding met OSIS en de boodschap die we gezamenlijk de wereld inbrengen moet door. Joan ligt de komende tijd in het ziekenhuis, en dat betekent dus dat ik dit verder ga voortzetten, op verschillende manieren ondersteund door en met hulp van verschillende mensen. Ik zal dit doen tot het moment dat Joan weer kan staan, kan lopen en zelf de groep(en) kan leiden. Zelf weer het woord kan nemen, kan delen en vertellen over de ervaringen, bewustzijn en het diepe inzicht wat ze heeft opgedaan tijdens de weg die ze nu aan het bereizen is. Ik wil zorgen dat er een toekomst op haar wacht, een toekomst waarin ze zó nodig is. Een toekomst waarin ze, in de tijd die haar gegeven is, dát kan doen wat ze al jaren te doen heeft. In die zin klopt dit proces misschien juist wel, meer dan we kunnen vermoeden en menselijkerwijs kunnen bevatten, bij wat we te doen hebben in deze wereld.

Concreet betekent dit dat ik financiële ondersteuning nodig heb voor het Interspiritueel Seminarie. Tot een maand geleden bracht ik veel van mijn tijd door in bedrijven, met het verzorgen van trainingen en consultancy. Ons inkomen kwam voor het grootste gedeelte daaruit voort. Het Seminarie hebben wij daarnaast als ideaal neergezet, met ingecalculeerde inkomsten op termijn – want uiteindelijk zal het een gezonde financiële, zichzelf bedruipende, organisatie worden. Als ik de wens van Joan, wat ook zeer zeker mijn wens is, wil realiseren moet ik tijd gaan vrijmaken om me bezig te kunnen houden met de verdere voortgang en verdere opbouw van het Interspiritueel Seminarie, naast het zorgen voor Joan en de andere zaken die in een mensenleven moeten gebeuren. Ik kan dit alleen maar doen als er financiële middelen beschikbaar komen binnen het Interspiritueel Seminarie waaruit ik een stukje inkomen kan halen, en waarmee ik uren kan uitbetalen aan bijvoorbeeld Agnes Dobbenberg die me hierin als assistente zal blijven ondersteunen. Daarnaast zal ik nog parttime trainingen en consultancy blijven verzorgen. Mijn diepe wens is om een fonds te creëren wat enerzijds op dit moment voor een stukje borging kan zorgen, maar tegelijkertijd ook kan bijdragen aan een solide toekomst voor het Interspiritueel Seminarie.

Het enige wat ik op dit moment dus kan doen is deze oproep de wereld insturen. Bezoekers van Bruggenbouwers vragen ons hierin te ondersteunen. Hoe minimaal ook. Alle beetjes bij elkaar kunnen het verschil maken voor het voortbestaan van Joan, haar ziel en haar levenswerk. Ons levenswerk. En door ons hopelijk het levenswerk van vele anderen die zich geroepen voelen in eenzelfde missie.

Daarnaast zou ik het erg op prijs stellen als u deze oproep zou willen doorsturen aan mensen die u kent, aan uw netwerk, aan anderen die hierin iets zouden kunnen betekenen. We kunnen dit niet alleen, we hebben nu meer dan ooit een communiteit van mensen nodig die ons mee gaan dragen en de voorwaarden scheppen om door te gaan. Een gift kunt u overmaken op de Rabobank rekeningnummer 3101.08.047 (IBAN NL56RABO0310108047, BIC RABONL2U) t.n.v. Stichting RenaisSenseMovement (waar het Interspiritueel Seminarie deel van uitmaakt) o.v.v. Fonds Joan. Mocht u er prijs op stellen door ons op de hoogte gehouden te worden van de ontwikkelingen, dan doen we dat met alle liefde. U kunt daarvoor een mailtje sturen naar agnes@interspiritueelseminarie.nl.

Priscilla van Lierop is partner van Joan Elkerbout