Voor welke religie zou je kiezen als je afscheid zou moeten nemen van je eigen religie? De redactie van Bruggenbouwers vroeg aan tientallen bekendere religieuze Nederlanders om deze vraag te beantwoorden in een artikel. De komende maanden kunt u deze artikelen allemaal lezen op Bruggenbouwers. Afgelopen maandag werd de aftrap verzorgd door cultuurtheoloog Frank G. Bosman. Vandaag reageert: Fred Omvlee, geestelijk verzorger en ‘Elvis-dominee’.

If you can’t beat them, join them: ik word…
Reliswitchen zit de familie Omvlee welbeschouwd in het bloed: Ik ben van synodaal gereformeerd enkele jaren geleden automatisch PKN geworden en mijn voorouders zijn zo’n 150 jaar geleden van hervormd gereformeerd geworden. In de mist der geschiedenis zijn mijn katholieke Franstalige voorouders met de Reformatie meegegaan. Nog eerder zijn mijn heidense voorouders gekerstend. Steeds was er een ongetwijfeld goede reden om van geloof te switchen: een heilige overtuiging, een sociaal wenselijke stap, of gewoon dwang: “Je geloof of je leven”.

Wat zou ik nu eens willen worden? Dwalend door de relisuper laat ik het atheïsme (‘kan altijd nog’) en de ‘fifty shades of grey’ van het protestantisme even links liggen. Ik besef dat er voor een man best aantrekkelijke geloofsvormen zijn. Ik zou mormoon kunnen worden (veel vrouwen en rijk worden), ik zou moslim kunnen worden (idem, maar arm). Als liefhebber van alcohol vallen beide vormen weer af. Ik dwaal verder naar de Indo-Europese bakermat van onze cultuur en word enorm aangetrokken door de geuren en kleuren van het hindoeïsme. Ik kies natuurlijk voor een hoge kaste en probeer even uit hoe mijn leven er dan uit komt te zien. Ik heb een vrouw en nageslacht, ben al een soort pandit binnen de familie. Op mijn 46ste mag ik de boel de boel laten en me terugtrekken in het klooster. Met mijn oranje gewaad en kaalgeschoren hoofd wijd ik mij aan mijn taken: bidden en bedelen. Mooier kan het leven toch niet zijn…

Toch wandel ik langzaam weer terug naar de realiteit van alledag en besef dat in het vrijzinnige protestantisme, waar zowel koningin Beatrix als liberaal Mark Rutte toe behoren, het leven eigenlijk het best is. Vrouwen zijn er predikant, homo’s en lesbo’s mogen er trouwen en gezegend worden, het intellect wordt op waarde geschat en de evolutie niet gevreesd. Stiekem ben ik zelf natuurlijk ook een vrijzinnige protestant geworden: maar dat is nog steeds geen reliswitch.

Ik haal alles weer uit mijn winkelwagen en leg het steels weg. Bij de kassa maak ik snel mijn definitieve keuze: ik keer terug naar de Moederkerk. Ik weet het: alle vrijzinnige zegeningen moet ik laten varen, maar ik bevind me wel in de moederschoot van de oude wereldwijde Catholica. Ik weet ook: alle schandalen teisteren terecht de RKK. Misschien gaat ze wel failliet. Dat is niet erg. De Rooms-Katholieke kerk met al haar pracht en praal, haar kloosters en eigenwijze ordes (Thank God for eigenwijze katholieke ordes!) is nog steeds de kerk die alle hervormden en gereformeerden willen reformeren. Dat moet ik dus doen: ‘If you can’t beat them, join them’. Ik word katholiek! Ik zoek een klooster dat minstens duizend jaar oud is en ik klop op de deur. Hopelijk acht men mij een vir probatus. Ging Elvis mij ook niet voor in zijn reliswitch-film Change of Habit (1970)? In het laatste nummer in de laatste speelfilm die hij zou maken, zingt Elvis in een katholieke kerk tijdens de viering ‘Let us pray’….’

Fred Omvlee is geestelijk verzorger bij Defensie, theoloog en gaf college aan de Universiteit van Amsterdam (UvA) over Elvis.